De achterkant van het gelijk  

Monaco was weer eens een ouderwetse regenrace. Zo een waarvoor je kunt gaan zitten en waarvan je weet dat die voor de rijders heel lang gaat duren. Er gaan er vroeg of laat dus altijd wel een paar scheef en in de vangrails. Het zijn de wedstrijden waarbij alle vooraf bedachte scenario's meteen overboord kunnen en concentratie van zowel de coureur als zijn team aan de pitmuur de doorslag geeft. En dan nog is er tussen gelijk en ongelijk krijgen maar een heel dunne scheidslijn.

Zo had Felipe Massa gelijk door met een redelijke maar niet excessieve hoeveelheid benzine van start te gaan. Op die manier kon hij zijn pole-position bij de start verzilveren en zijn leidende positie verdedigen tot aan de eerste pitstops. Toch zou het hem niet aan de overwinning helpen: een foutje in Sainte Dévôte zorgde ervoor dat hij zijn leidende positie verloor. Op dat moment aan Robert Kubica.

Lewis Hamilton ging eveneens in de fout bij het zwembad. Zette de McLaren in de vangrails en moest naar de pits voor een nieuwe rechterachterband. Na die pitstop kwam de Engelsman wel veel beter in zijn ritme. Zijn team kreeg gelijk door hem zo snel mogelijk terug op de baan te helpen en niet zoals wel vaker gebeurt de tank direct volgooien om hem zo lang mogelijk te laten doorrijden. Het stelde Lewis in staat om competitieve tijden te rijden en op het moment dat zich een droog spoor begon te vertonen, definitief de leiding over te nemen.

Renault dacht gelijk te krijgen door Alonso en Piquet al heel vroeg in de wedstrijd op droog-weer-banden te zetten. Het bleek te vroeg, want Piquet ging vrijwel onbestuurbaar de vangrails in bij Sainte-Dévôte. Alonso hield met wat kunst en vliegwerk de Renault wel op de baan, maar ook hij verloor zoveel tijd dat hij buiten de punten viel.

Ook Nick Heidfeld en BMW hadden op meer gehoopt met de strategie om de Duitser met veel benzine aan boord op pad te sturen. Het team had de weersverwachtingen al doorzien en besloot met Heidfeld zwaar te starten. De incidenten met Alonso en een lastige balans van de BMW Sauber maakten echter dat er weinig van terecht kwam. 

Gelijk kregen wel Mike Gascoyne en de mannen van Force India, die Adrian Sutil met volle tanks op weg stuurden die daarmee meer dan vijftig ronden onafgebroken kon afleggen. Tegen de tijd dat hij naar de pits moest voor zijn enige stop van de wedstrijd, was het goeddeels droog en het bijna perfecte moment om te wisselen naar droog-weer-banden. De Duitser maakte daardoor een jongensboekachtige opmars door en had op een bepaald moment de beide Ferrari's en Fernando Alonso achter zich.

Ze hadden er uiteindelijk alleen zo weinig aan. Acht minuten scheidden Sutil uiteindelijk van een heroïsche, misschien wel vierde plaats. Laat het een vijfde of een zesde geworden zijn, ze zouden het bij Force India tot in de late uurtjes hebben gevierd. Maar de Ferrari van Räikkönen zette uiteindelijk alsnog een streep door de rekening. 

Het enige gelijk dat de Fin ten deel viel op zondag was het feit dat de stewards hem niet verder aanpakten voor het race-incident in de 68e ronde. Eerder al had hij een drive-through penalty gekregen en maakte evenals een aantal anderen veel fouten. 

Het was dus vaker geluk dan wijsheid wat zorgde voor de uitslag na twee uur racen. Regenwedstrijden als Monaco met hun vele incidenten, veranderlijke baanomstandigheden en safety cars zijn niet te voorspellen. Wat mij betreft zien we ze vaker zo.  

    Groeten,

         Stefan