Home » 2017 F1 Review » 2017 F1 Review: De Teams – deel 3

2017 F1 Review: De Teams – deel 3

Met bredere, snellere en spectaculairder ogende auto’s begon 2017 met fascinerende uitgangspunten. Het werd een mooi seizoen, waarin er volop strijd was in alle geledingen van het veld. In een driedelige review blikt F1-Planet.com’s Stefan Zwinkels per team terug op het seizoen. In het derde en laatste deel: Red Bull Racing, Ferrari en Mercedes.

 

RED BULL RACING TAG HEUER

Red Bull Racing dacht na de winter goed voorbereid te zijn op het nieuwe seizoen, maar het werd niet wat ze zich ervan had voorgesteld. De Red Bull RB13 kreeg bij de presentatie de slogan ‘(Un)lucky for some’. Het zouden profetische woorden blijken, maar niet op de manier waarop het team het had bedoeld: het waren vooral de Red Bull-coureurs zelf die afwisselend de pech ervoeren met het dertiende Red Bull Racing-chassis.

De windtunnelresultaten bleken niet te corresponderen met de resultaten op het circuit. Het team had ingezet op aërodynamische efficiëntie en relatief weinig detail aangebracht rond de vloer en de sidepods. Tijdens de wintertests gingen alle seinen op rood en Adrian Newey werd hals over kop weer fulltime teruggehaald om de tekortkomingen zo snel mogelijk op te lossen.

Motorleverancier Renault had ondertussen haar eigen problemen. De R.E.17 power unit bleek hardnekkige betrouwbaarheidsproblemen te hebben waarna Renault besloot terug te grijpen naar de oude MGU-K. Die was niet alleen minder krachtig, maar ook zwaarder, waardoor het team op drie fronten minder ver was dan ze op voorhand had gehoopt. Door de betrouwbaarheidsproblemen van Renault. zouden de Red Bulls keer op keer in kansrijke positie uitvallen.

Aanvankelijk was vooral Verstappen het kind van de rekening. De Nederlander was ondanks de tekortkomingen van de Red Bull altijd strijdvaardig en kwam daarmee nog opvallend ver. Ondanks de trage start streed hij in Australië gewoon mee om het podium en als de omstandigheden mee zaten, dan was er niets dat Verstappen ervan weerhield om met de beste te vechten. In China maakte hij een van de meest opmerkelijke starts in de recente geschiedenis door binnen 1 ronde negen plaatsen te winnen. Het was de opmaat naar een mooie, eerste podiumfinish van het seizoen.

In het vervolg van het seizoen zou hij echter heel vaak in kansrijke positie uitvallen. In de jacht op de podiumplaatsen in Baku en pal voor de tribune vol fans in Spa. Er bleef hem weinig bespaard en zijn finishpercentage bleef lange tijd steken op slechts 50%.

De pech van Verstappen stond lang in schril contrast met het geluk van Daniel Ricciardo, die in het middendeel van het seizoen steeds op het juiste moment op de juiste plek was en vijf podiumplaatsen op rij behaalde, waaronder ook een overwinning in de Grand Prix van Azerbaijan. De Australiër kende daarmee aanvankelijk betere resultaten dan van de Red Bull verwacht mocht worden, maar ook hij zou zijn deel in de misère hebben. Hij viel uit in zijn thuisrace en zou van de laatste vier races er maar één finishen.

Vreemd genoeg keerde toen pas het tij voor Verstappen. Red Bull Racing nam in kracht toe. Het vermogen van de Renault power unit verbeterde en het RB13 chassis had inmiddels de downforce en stabiliteit waar de coureurs op konden bouwen. Verstappen was Ricciardo in de kwalificatie meestal de baas geweest kon daardoor eindelijk in zijn kracht komen en leverde een aantal ijzersterke races af. In Maleisië stak hij Lewis Hamilton voorbij en controleerde de race. In Austin leek hij met een fenomenale inhaalactie naar het podium te gaan en in Mexico nam hij brutaal de leiding in de eerste ronde en domineerde tot aan de finish.

Het nummer 13 bleef Red Bull Racing gedurende 2017 achtervolgen. De betrouwbaarheidsproblemen resulteerden uiteindelijk in 13 uitvalbeurten, in een 7-6 verhouding tussen Max Verstappen en Daniel Ricciardo. Daar tegenover stonden 13 podiumfinishes. Het zijn statistieken die maken dat Red Bull er niet rouwig om zal zijn dat ze 2017 achter zich kan laten. Wat ze meeneemt, zijn belangrijke lessen en een sterk verbeterd chassis, een concept waarmee ze voor 2018 iets heeft om op voort te bouwen.

 

FERRARI

Ferrari kwam in de winter van 2017 verrassend sterk uit de startblokken. Met de SF70-H maakte het team zowel aërodynamisch als motorisch een flinke sprong voorwaarts. Het team had bij de voorbereiding op de nieuwe reglementen veel aandacht besteed aan de vloer en daarmee het meest solide en allround chassis op het circuit gebracht van de teams in de top-3. Het was na de achterstand waarmee ze 2016 was geëindigd een mooie opsteker voor de Scuderia, die dat in de eerste race ook direct in klinkende munt omzette. Hoewel Sebastian Vettel aanvankelijk Lewis Hamilton voor zich moest dulden in de race, keerde de Scuderia de race op snelheid in haar voordeel.

Dankzij de sterke vorm in de beginfase won Vettel ook in Bahrein, maar het team had aan Mercedes een stevige tegenstander. Mercedes kampte nog met de typische karakteristieken van de W08 die een heel smal afstelkader had, maar met name over een ronde heel snel was. Ondanks dat de Ferrari de meest solide auto was, startten Vettel en Räikkönen daardoor toch vaak achter de Mercedes en kon daardoor maar zelden vanaf het begin de regie voeren.

Sebastian Vettel was daarbij voor het team duidelijk de vooruitgeschoven man. De Duitser won de eerste race en versterkte daarmee zijn positie als Ferrari’s kopman. Het team schaarde zich al heel snel achter een greep naar de titel met Vettel en zette daar strategisch ook duidelijk op in. In Monaco liet het team Räikkönen, die tot op dat moment vanaf pole aan de leiding ging, eerder stoppen, waardoor Vettel de kop over kon nemen op nog in prima conditie verkerende ultrasofts. Het team ontkende bewust te hebben ingegrepen, maar voor iedereen waren de verhoudingen vanaf dat moment duidelijk.

Het zou na de Grand Prix van Monaco tot augustus duren voor Vettel weer een race zou winnen, maar in de tussentijd sprokkelde hij consequent de podiumfinishes bij elkaar en was daarmee constanter dan Mercedes, dat het echt moest hebben van de snellere circuits. In Baku kwam het tot een harde confrontatie met Hamilton toen de Duitser dacht dat hij achter de safety car een braketest kreeg van de Engelsman. Ziedend trok Vettel langszij en raakte de Mercedes op het voorwiel. Het zou voor een flinke rel zorgen, waarbij de Ferrari-coureur van geluk mocht spreken dat de FIA het hield bij de 10 seconden stop & go penalty in de race.

Het waren bepalende momenten waaruit bleek dat hij onder grote druk stond. Hij was zich maar al te bewust van de enorme kans die hij dit jaar had maar ook dat hij een tegenstander van formaat had in Hamilton. Het gold niet alleen voor Vettel, maar in feite voor heel Ferrari. Het team zette een flinke ontwikkelingssprint in om Mercedes in de tweede seizoenshelft te achterhalen, maar de haast ging ten koste van de betrouwbaarheid. Juist nadat Hamilton met overwinningen in Spa en Monza langszij was gekomen, moest Ferrari antwoorden, maar volgden technische problemen in Japan en Maleisië. In Singapore raakten de beide Ferrari’s elkaar na een ongelukkige samenloop van omstandigheden bij de start, waardoor Vettel binnen enkele weken tegen een niet te overbruggen achterstand aan keek.

Het was voor Ferrari een pijnlijke conclusie dat ze de strijd niet tot het einde had kunnen volhouden. De druk en niet verwezenlijkte ambities zorgde intern voor spanningen. President Sergio Marchionne haalde de bezem door de kwaliteitsafdeling en tussen teambaas Maurizio Arrivabene en Technisch Directeur Matteo Binotto was de spanning om te snijden. Meer dan eens hing Arrivabene’s lot aan een zijden draadje, maar uitgerekend Sebastian Vettel maande tot kalmte. Het had effect, want het team bleef wonderwel intact.

Kimi Räikkönen kon terugblikken op een solide seizoen, maar wel een duidelijk in de schaduw van Vettel. De Fin kende in Monaco zijn beste weekend, maar zou daar op basis van de strategie achter Vettel eindigen. Ook in Hongarije, waar Ferrari domineerde, volgde een teamorder. Afgezien daarvan waren zijn resultaten wisselend. In Singapore had er na een sterke start meer in gezeten, maar had hij de pech dat hij na een bliksemstart werd geraakt door Vettel. Räikkönen zou stellen dat het steeds kleine dingen waren die zijn lot bepaalden in een race. Dat zou kloppen, maar het is vooral aan zijn eigen gebrek aan constante en doortastendheid te wijten dat hij in die positie zat. In 2018 krijgt hij van Ferrari nog één kans om te bewijzen dat het anders kan.

.

MERCEDES

Mercedes bracht met de W08 het meest verfijnde chassis van alle teams op het circuit. De W08 kende een fascinerend geraffineerd aërodyamicaregime met tal van details. Toch zou de auto in competitie niet zo niets ontziend blijken als vooraf werd gevreesd. De lange wielbasis en verfijnde aëroregime maakte dat de auto een heel smal werkwindow had en vooral downforce en stabiliteit genereerde bij hoge snelheid. Op de langzamere circuits had het team echt een probleem met het gebrek aan downforce en daar zou ze het afleggen tegen Ferrari.

Het was voor het eerst sinds de start van het turbotijdperk dat de titelstrijd geen interne aangelegenheid was voor Mercedes en dat bracht het team in een andere situatie dan ze gewend was. De strijd met Ferrari dwong het team echt het uiterste te halen uit wat ze tot haar beschikking had en in de ontwikkelingsstrijd met de Scuderia kon ze niets laten liggen.

Er was in korte tijd veel veranderd bij Mercedes. Technisch Directeur Paddy Lowe had het team verlaten, James Allison volgde hem op, maar die wissel kwam op het moment dat de W08 volop in ontwikkeling was. Lewis Hamilton kreeg na het vertrek van Nico Rosberg Valtteri Bottas naast zich als zijn nieuwe teamgenoot. Met de Fin ontstond een andere dynamiek in het team. Er was meer rust en tussen Hamilton en Bottas zou een respect zijn dat er in alle voorgaande jaren nooit was tussen Hamilton en Rosberg.

Dat respect kreeg de ruimte omdat Hamilton van meet af aan de onvolprezen kopman was. De Engelsman keerde relaxt terug na de winter en was zichtbaar beter in balans dan hij ooit eerder was. Het stoppen van Rosberg was voor Hamilton een bevrijding van een psychologische oorlog die ruim drie jaar woedde in de pitbox bij Mercedes. De rust die hij haalde uit het besef dat dat voorbij was, zorgde voor een blakende vorm, waarin hij heel vaak het absolute uiterste eruit wist te halen. Vooral in de kwalificaties was hij ongenaakbaar, ook in weekends waarin het aanvankelijk helemaal niet zo geweldig begon. Mercedes had vaak veel werk aan het finetunen van de afstelling. Dankzij de reeks pole-positions zou hij in de races na de start meestal de regie in handen hebben. Het is veelzeggend dat hij  slechts heel zelden de overwinning daarna alsnog moest afgeven.

Hamilton won de races waarvan  Mercedes op basis van de ‘theorie’ moest winnen: op de snelle circuits als Montreal, Silverstone en Monza, maar won ook op banen waar het wat minder afgetekend was. In Barcelona versloeg hij Vettel in een direct duel en herhaalde dat kunststukje in Spa-Francorchamps, waar hij ondanks enorme druk de Ferrari’s achter zich liet.

Mercedes werkte hard om de tekortkomingen van de W08 aan te pakken en dat resulteerde erin dat het chassis in de tweede seizoenshelft minder ‘diva’-gedrag vertoonde dan waar teambaas Toto Wolff haar eerder van betichtte. De auto werd meer allround en kon ook in de halfsnelle bochten meer stabiliteit vinden.

Valtteri Bottas kende een wisselvallig eerste seizoen bij Mercedes, waarin hij ondervond dat de lat ongekend hoog ligt bij de constructeurskampioen. Hij had echt even tijd nodig om zich de routines van een topteam eigen te maken en dat vertaalde zich, zeker in het begin van het seizoen, naar sterk wisselende resultaten. Op de natte baan in China ging hij in de fout en spinde. Twee races later zou hij de vorm wel hebben en reed hij in Rusland sterk naar zijn eerste overwinning. De fluctuerende vorm was iets waar Mercedes noch Bottas echt vat op kreeg. De verschillen werden in het midden van het seizoen kleiner, maar namen na de zomerbreak plotseling weer toe. Lewis Hamilton kwam ijzersterk terug na de zomer en de blakende vorm van de Engelsman zorgde voor onzekerheid bij Bottas, die zijn achterstand zag toenemen en onder druk verviel in kleine foutjes. Hij zou zich net op tijd herpakken om een echte crisis af te wenden. Met een overwinning in de laatste Grand Prix kon hij bovendien alsnog met een positieve noot afsluiten.

Lewis Hamilton keerde vanaf eind augustus met een reeks van vijf overwinningen in zes races razendsnel de kansen in de titelstrijd. De niets ontziende vorm plaatste Sebastian Vettel en Ferrari onder een enorme druk en waar de aspiraties van de Scuderia verbrokkelden onder betrouwbaarheidsproblemen, liep het bij Mercedes als een Zwitsers uurwerk. De hegemonie was in de tweede seizoenshelft zodanig, dat Hamilton drie races voor het einde zijn vierde wereldtitel kon veiligstellen.

Het werd daarmee bij uitstek zijn beste jaar tot nu toe in de F1, waarin hij naast 9 overwinningen ook de nieuwe pole-positionrecordhouder werd. Hij passeerde achtereenvolgens Ayrton Senna en Michael Schumacher in het all time lijstje. Mercedes AMG werd overtuigend voor het vierde jaar op rij constructeurskampioen. Het team deed het in een moeilijk jaar waarin ze meer dan ooit op de proef werd gesteld. Dat ze die desondanks zo sterk doorstond, zegt veel over de veerkracht van het team en geeft te denken voor 2018, als ze zonder de beperkingen van de W08 kan beginnen aan het nieuwe seizoen.

Lees ook:
De Teams – deel 1
De Teams – deel 2

admin