Het zou een kat-en-muisspel worden tussen Ferrari en McLaren. De strijd om pole-position in Monaco was er een waar veel van afhing. Er was immers geen circuit ter wereld waar inhalen zo schier onmogelijk is als in Monte Carlo. Degene die van de eerste startrij vertrekt heeft dan ook een absoluut voordeel, maar het is maar de vraag hoe diep je ervoor wilt gaan als het betekent dat je alweer vroeg naar binnen moet voor je eerste stop. 

Het tactische steekspel dat Formule 1 is begint al een aantal jaren op zaterdagmiddag. Sinds de FIA de benzinehoeveelheden in de laatste kwalificatieleg koppelde aan de hoeveelheid brandstof waarmee de wedstrijd wordt gestart, is de kwalificatie de opmaat naar de race. Als het dan dichtbij elkaar zit voor pole betekent het dat je op zaterdagmiddag even voor de klok van 14.00 uur al precies moet weten hoe je de wedstrijd in wilt gaan: met veel of weinig benzine, offensief of meer afwachtend.

In Turkije had McLaren met Lewis Hamilton al een tactisch staaltje laten zien. Op basis van pure racesnelheid wist het team uit Woking dat ze het waarschijnlijk zou moeten afleggen tegen de Ferrari's. En dus besloot ze Hamilton een kans te geven door hem op drie stops in de race te zetten. De Engelsman won daardoor zodanig snelheid, dat hij via zijn laatste stops Kimi Räikkönen passeerde voor de tweede plaats. Met name in de laatste ronden voor zijn stops, met nog slechts de laatste liters benzine in de tank, sloeg hij de beslissende bres. 

Een drie-stop-strategie behoort in Monaco niet bepaald tot de opties. Daarvoor is verkeer te veel een factor. Wel liggen er juist rond de pitstops mogelijkheden om posities te winnen. Op de baan zal een snellere coureur niet snel een vuist kunnen maken, maar als die voldoende weet aan te haken en met snelle tijden een paar ronden later dan zijn opponent naar de pits duikt, kan dat net die paar meter verschil maken die nodig zijn om er voorbij te gaan. Maar wat doe je als er voor zondagmiddag forse buien zijn voorspeld? Op een natte baan wil je liefst zo lang mogelijk door kunnen rijden, maar in hoeverre offer je daarvoor startposities op?

Met dat dilemma zaten de strategen van de teams op zaterdagmiddag aan de pitmuur. Dat het zondag niet droog zou blijven, daarover waren de meteorologen het wel eens, maar of dat ook betekende dat de race ook op een volledig natte baan zou starten, daarover waren de geleerden het nog niet eens. De keuze viel bij de teams vooraan toch gewoon op de strijd om pole. Alleen BMW Sauber koos met Nick Heidfeld wel duidelijk voor het opofferen van kwalificatiesnelheid om op zondag langer te kunnen doorrijden.

Het was voor het eerst sinds jaren dat de Formule 1 weer zonder traction control en engine braking aantrad in Monaco. Voor de coureurs was het kwalificeren daarom vooral een kwestie van uit de vangrails blijven en een zo schoon mogelijk rondje zetten. In Q1 zat het al direct dicht bij elkaar. Heikki Kovalainen opende daarbij van de kop in 1:16.604, maar al heel snel zouden de rondetijden fors omlaag gaan. Räikkönen was in 1:15.717 de eerste die onder 1:16 dook, kort daarop gevolgd door de beide McLarens en als laatste Felipe Massa. De Braziliaan zette 1:15.190. 

In Q2 ging Ferrari voort op de ingeslagen weg. Räikkönen, die zich vorig jaar nog vergaloppeerde bij het zwembad, zette 1:15.404. De Ferrari was vooral sterk in het tweede deel van de baan, waar ze als enige 37.0 lieten noteren. Lewis Hamilton deed een poging; opende met een uitstekende, paarse eerste sectortijd van 19.4: meer dan een halve seconde onder Massa op dat punt, maar vervolgens leverde hij 0,6 seconde in ten opzichte van Massa in het tunnelcomplex. Massa denderde door en legde de lat op 1:15.110. De Braziliaan was nog maar net klaar met zijn ronde toen David Coulthard zijn Red Bull verloor bij het uitkomen van de tunnel. De Schot miste de Chicane compleet en schoot bij hoge snelheid de straat parallel aan de haven in. De Red Bull kwam beschadigd  tegen de vangrails tot stilstand, maar Coulthard kon zonder problemen uitstappen.

Hij miste daardoor wel Q3, die hij op basis van zijn tiende tijd wel had mogen aanvangen. In dat laatste kwartier ging het echt tussen de beide Ferrari's en McLarens. McLaren greep het initiatief met Kovalainen in 1:16.621 en Hamilton in 1:16.313. Het venijn zat echter in de staart toen Massa en Räikkönen achtereenvolgens 1:15.787 en 1:15.815 lieten noteren. Daarmee was de volledige eerste startrij voor Ferrari. Iets waar velen vooraf niet op hadden gerekend. Het was namellijk alweer even geleden dat de Scuderia hoge ogen had gegooid in Monaco. De laatste Ferrari-zege in het prinsdom dateerde alweer van 2001. 

De zondag zou echter inderdaad een spel van de weergoden worden, waarbij de waarde van de pole tot nul werd gereduceerd. Het was geluk, uithoudingsvermogen en concentratie waarmee je uiteindelijk het verst kwam in Monaco. 

  Ferrari was in Monaco sneller dan velen verwachtten. 

  De McLarens zaten dichtbij de snelte tijden en namen het initiatief in Q3. 

Van de Red Bull van David Coulthard was weinig over na diens crash bij de haven.

Tevredenheid bij Massa. De Ferrari-coureur kon weer een pole aan zijn totaal toevoegen.

  Zaterdag 24 mei  [14:00-15:00]

1:15.190

1:15.110

1:15.787

1:15.190

1:15.110

1:15.787