Donderdag 22 mei

32 kilometers vangrail, 700 ton aan tribunemateriaal en 15000 m2 hekwerk. Het is slechts een greep uit de enorme hoeveelheid materialen die in de laatste weken van mei worden geplaatst in het illustere prinsdom Monaco. Gedurende het laatste weekend staat alles er traditioneel in het teken van de Grand Prix. 

Voor het voorbeschouwen van de Grand Prix van Monaco kunnen alle normaal geldende clichés compleet overboord: Monaco is en blijft ook na al die jaren een apart verhaal. Een wedstrijd die de sport ieder jaar weer samenbrengt met ‘the rich and famous’ aan de Côte d’Azur. De race door de straten van het prinsdom is legendarisch en geldt nog steeds als de meest prestigieuze van alle wedstrijden. Niet vanwege de enorme inspanning en al helemaal niet vanwege de verwoede gevechten: daarvoor is in de nauwe straatjes nu eenmaal geen plaats. Wel omdat het de wedstrijd is die opperste concentratie en een goede voorbereiding vereist. De pole is in Monaco namelijk echt goud waard.

Het is een wedstrijd waarbij voor een aantal gezien worden belangrijker is dan zien. De feesten tot in de late uurtjes op de vele jachten in de haven en de glitter en glamour gaan alleen voorbij aan de 22 coureurs die er als gladiatoren in de arena aantreden. Ieder van hen hoopt aan het einde van de zondagmiddag op het bordes te worden verwelkomd door Prins Albert. Daarvoor zul je op z’n minst bij de eerste drie moeten eindigen. Een opgave waarvoor een goede auto nog steeds onmisbaar is. Met name balans is het sleutelwoord op het weinig genereuze asfalt in de stad. De snelheden liggen er uitest laag en dus is maximale downforce er het devies om toch de nodige grip te vinden. 

Het circuit is het kortste van de kalender, maar toch is de Grand Prix van Monaco traditioneel de langste van allemaal. Vorig jaar won Fernando Alonso na 1 uur en 40 minuten racen. Alles uiteraard vanwege de relatief lage snelheden. Voor de coureurs is opperste concentratie gedurende de 78 ronden in Monte Carlo een absolute vereiste. De vangrails staan uiterst dichtbij en marge voor een foutje is er niet. Inhalen op de baan is vrijwel nergens mogelijk. Alleen bij het uitkomen van de tunnel voor de chicane kan een echte waaghals nog een poging wagen.

Het weer aan de Middellandse Zeekust is er eind mei meestal al zomers te noemen, maar een enkele keer roeren de weergoden zich er en dan is Monaco plotseling verraderlijk en onvoorspelbaar, zo bevestigde bijvoorbeeld de editie van 1996 die verrassend werd gewonnen door Olivier Panis. In dat geval wordt racen ineens van een andere orde en komt het echt aan op talent en stuurmanskunst. Het is dan ook niet voor niets dat veel kleine teams de Grand Prix van Monaco steevast rood omcirkelen in de agenda's: in Monaco weet je het immers nooit.

  De Grand Prix van Monaco is de klassieker op de kalender. Het is de race waarbij gezien worden voor velen belangrijker is dan het zien van de race zelf.

  De Grand Hotel Hairpin, vroeger Loews, het langzaamste gedeelte van de baan.