Home » 2019 F1 Review » 2019 F1 Review: De Teams – deel 3

2019 F1 Review: De Teams – deel 3

2019 zou zich ontvouwen als het meest competitieve seizoen sinds de introductie van de hybride reglementen. De strijd op de baan was minstens zo hevig als de  ontwikkelingsstrijd achter de schermen en daarbij gingen alle teams tot het uiterste.

In een driedelige review blikt F1-Planet.com per team terug op het seizoen. In het laatste deel: van Red Bull Racing tot Mercedes.

Red Bull Honda

Met de overstap naar Honda-motoren begon Red Bull Racing in 2019 aan een nieuw hoofdstuk. Het moeizame huwelijk met Renault was in 2018 definitief gestrand en het nieuwe partnership met de Japanners bracht belangrijke hoop op nieuwe successen. Na het vertrek van Daniel Ricciardo naar Renault werd Max Verstappen kopman van het team. Naast hem kreeg hij Pierre Gasly, die in zijn eerste jaar bij Toro Rosso onstuimig, maar snel was geweest. Het vertrouwen was groot na de reglementswijzigingen en de inzet van het team om het verlies aan downforce zoveel mogelijk te beperken.

Al snel zou echter duidelijk worden dat het team nog niet klaar was om vanaf het begin de strijd met Mercedes en Ferrari te kunnen voeren. De RB15 was prima uitgebalanceerd, maar de Honda power unit kwam eenvoudigweg nog tekort op de rechte stukken om echt aan te klampen. De start van het seizoen, waarin vierde en vijfde plaatsen vaak het hoogst haalbare bleken, werd door het team dan ook ervaren als een tegenvaller, maar in de achtergrond werd er heel hard gewerkt om het tij te keren. Wat onderbelicht bleef, was dat de Honda power unit wél de betrouwbaarheid bracht die nodig is om die ommekeer te bewerkstelligen. Uiteindelijk zou in geheel 2019 niet één keer een Red Bull uitvallen door motorische problemen en dat was een opmerkelijke prestatie na alle mechanische problemen die de Japanners in eerdere jaren doormaakten.

Die betrouwbaarheid werd nauwlettend bewaakt, zorgde wellicht ook wat voor behoudendheid in het begin van het seizoen, maar toen de power unit zich eenmaal betrouwbaar had bewezen, zou Honda ook echt doorpakken met opeenvolgende upgrades. Die stelden Red Bull in de loop van het seizoen tot steeds meer in staat. In Oostenrijk kwamen de upgrade van de aërodynamica en de verbeterde ‘Spec 3′ motor voor het eerst goed samen en kon Max Verstappen een ongekende klopjacht voeren. Het was het begin van een ongekend drieluik voor de zomerbreak, waarvan hij er twee won en in de laatste op het nippertje de zege aan Lewis Hamilton moest laten. De verwoede ontwikkelingsstrijd maakte dat het team na de zomer toch weer terugviel tot de derde plaats, maar de motorische progressie bracht ze tegen het einde van het jaar toch weer in stelling, met de Grand Prix van Brazilië als het absolute hoogtepunt, waar Verstappen al zijn tegenstanders op eigen kracht versloeg.

Verstappen maakte in 2019 opnieuw stappen. Hij nam de rol van kopman feilloos op zich en zou feitelijk steeds de auto overklassen met zijn ongekende talent en aanvalskracht. Dat talent kon hij in 2019 door zijn ervaring nog beter inzetten. Hij kon vrijwel steeds uit de problemen blijven en duels tot op het absolute scherp van de snede voeren zonder zich daarbij te vergalopperen. In de situaties waarin hij wel averij opliep, was dat meestal doordat tegenstanders werden verrast en zich vergaloppeerden. De belangrijke sleutel in Verstappen’s sterke races lag in het feit dat hij de gevoelige Pirelli-banden heel lang goed kon houden en er echt alles uit wist te halen. Hij kon daardoor succesvolle aanvallende strategieën voeren, die zo nu en dan goed uitpakten. Het meest afgetekend daarin was zijn overwinning in Oostenrijk.

In het kielzog van Verstappen kende Pierre Gasly een moeilijke periode bij zijn nieuwe team. Gasly ondervond dat het rijden bij Red Bull Racing écht iets anders is dan de luwte bij het gemoedelijke en op jonge coureurs ingestelde Toro Rosso. De verwachtingen van een coureur zijn hooggespannen, maar Gasly bleef aanpassingsproblemen houden aan de complexe RB15 en bleek niet bij machte om op een logische manier tot verbeteringen te komen in de afstelling. Hij miste snelheid en in de races vertrouwen voor het aangaan van duels. Zijn zelfvertrouwen had al in de tests een flinke klap gekregen doordat hij tot tweemaal toe een auto afschreef en de problemen, het gebrek aan snelheid en resultaten en het gapende gat naar zijn teamgenoot brachten hem in een neergaande spiraal waarvan het team al snel weinig hoop meer had dat hij die zou kunnen doorbreken. Er werd van alles geprobeerd, maar er kwam maar geen schot in. Uiteindelijk viel bij aanvang van de zomerbreak het onvermijdelijke besluit dat Gasly zou worden vervangen door Alexander Albon.

Albon had bij Toro Rosso veel indruk gemaakt en kon, ondanks dat hij vanuit het niets in het diepe moest springen, door zijn natuurlijke talent verrassend goed aanklampen. Albon had vooral meer rust in zijn benadering en kon het team veel meer van repliek voorzien over de auto dan zijn voorganger. Dat hielp hem bij het optimaliseren van de auto en in de races ging hij al even systematisch te werk. In België kwam hij in zijn eerste race heel sterk naar voren na een start vanaf de achterkant van de grid. Dat had hij bij Toro Rosso al vaker gedaan en die ervaringen kwamen goed van pas nu hij bij Red Bull Racing onder een vergrootglas kwam te liggen. Albon kon zich ook aanzienlijk dichter bij Verstappen kwalificeren. In Brazilië leek hij na sterke races loon naar werken te krijgen toen hij achter Verstappen naar de tweede plaats leek te gaan, maar een al te optimistische actie van Lewis Hamilton zette een ronde voor de finish alsnog een streep door die kans. De Brit van Thaise komaf had zich echter overduidelijk gemeld aan het firmament en die eerste podiumplaats zal er zeker nog komen.

Red Bull Racing kan uiteindelijk meer dan tevreden zijn over haar seizoen, ondanks dat het ambitieuze doel van Dr. Helmut Marko van vijf overwinningen niet werd gehaald. In het licht van de macht van Mercedes en Ferrari en het feit dat het pas het eerste jaar was van het partnership met Honda, mocht het team met drie overwinningen niet mopperen. Zeker niet met de krachtsverhoudingen waarmee ze het seizoen afsloot. Het gat naar Mercedes en Ferrari werd in het slot van 2019 nagenoeg gedicht en als de steile curve die het team gedurende het seizoen had ingezet wordt doorgetrokken, belooft het veel voor 2020.

Ferrari

Ferrari gooide voor 2019 het roer om nadat 2018 op de zoveelste teleurstelling was uitgelopen. Tussen teambaas Maurizio Arrivabene en Technisch Directeur Mattia Binotto waren de gemoederen hoog opgelopen, zodanig dat Binotto de directie voor het blok zette: Arrivabene eruit of hij zou zelf vertrekken. De directie kon niet anders dan zich achter Binotto scharen, die de rol van teambaas en Technisch Directeur zou combineren. Hij werd ondersteund door voormalig FIA-man Laurent Mekies, die zich als Sporting Director bij het team voegde.  Charles Leclerc was in de winter als opvolger van Kimi Räikkönen binnengekomen en dat zorgde vanaf het eerste moment voor een nieuwe dynamiek. Waar Räikkönen zich nog vrij gemoedelijk schikte in een rol als secondant van Sebastian Vettel, was dat van Leclerc niet te verwachten. De Monegask was opgegroeid als een van de grote talenten van zijn generatie en zou ook met die mentaliteit aan zijn avontuur bij Ferrari beginnen.

Het was duidelijk dat Ferrari zelf nog moest wennen aan die nieuwe realiteit, vooral toen ze zich realiseerde hoe snel Leclerc in wezen was. Binotto had zich voorafgaand aan het seizoen nog uitgesproken achter de voortzetting van de jacht op een eerste titel met Sebastian Vettel geschaard, maar zou onvermijdelijk op die woorden moeten terugkomen toen Leclerc zich steeds vaker de snellere van de twee toonde. Het zorgde voor een aantal strategische uitglijders waarbij het team aanvankelijk Vettel nog obligaat het voordeel gaf, terwijl ze met de snellere Leclerc overduidelijk betere kansen had óf te lang wachtte met het maken van haar keuze en het momentum verloor.

Met de SF90 had het team gedurende de winter technisch belangrijke stappen gezet. Vooral motorisch was Ferrari nu voor het eerst in de zes jaar dat het hybride tijdperk in de F1 nu duurt toonaangevend. In de wintertests overklaste Ferrari het veld en het team begon aan het seizoen als favoriet, maar een onverklaarbare vormval in Australië en de ronduit tegenvallende snelheid van Vettel, die in Melbourne nog profiteerde van een teamorder van het team aan Leclerc, maakten dat ze die rol bij de start van het seizoen niet waar zou maken. In Bahrein domineerde het team in de trainingen, maar zou een technisch probleem met de power unit van Leclerc een zekere eerste overwinning kosten en na Bahrein kwam Mercedes steeds meer in haar kracht. Alle bespiegelingen vooraf ten spijt, Ferrari zou door een combinatie van strategische en persoonlijke fouten van de coureurs, technisch malheur en een scherp tegenwicht van Mercedes de favorietenrol niet waarmaken. Mercedes zou zelfs vier dubbelzeges op rij behalen.

Opgeschrikt door de opeenvolgende nederlagen begon het team aan een ontwikkelingsoffensief. Voor het chassis werden nieuwe aërodynamica-upgrades geïntroduceerd die niet direct bleken te werken. Dat gaf Mercedes definitief het momentum in de eerste seizoenshelft, terwijl de Ferrari-coureurs steeds vaker in hun spiegels moesten kijken voor de Red Bulls. Dat ondanks het afgetekende motorische voordeel, dat ook op de snellere circuits niet de doorslag kon geven. In Canada leek dan eindelijk de eerste overwinning te kunnen worden bijgeschreven, maar daar werd Vettel bestraft voor het kortstondig buiten de baan gaan.

Het team zou uiteindelijk tot na de zomerbreak moeten wachten op een eerste overwinning. Door een opmerkelijke, nieuwe motorische push en een aanpassing van de aërodynamica gericht op het genereren van meer downforce kon Ferrari vanaf de Grand Prix van België het verschil maken waar dat eerder steeds niet lukte. Leclerc won de Grands Prix van België en de thuisrace in Italië, Vettel – met hulp van het team – in Singapore. Het feit dat het team Vettel in de straten van Singapore had bevoordeeld waar Leclerc het hele weekend de snellere was geweest, zat niet lekker bij de Monegask. Er broeide iets tussen de twee coureurs en dat zou in Brazilië tot uitbarsting komen toen ze elkaar in een direct duel raakten op het rechte stuk en allebei ter plekke uitvaller werden. Het was de onvermijdelijke clash die zo vaak wordt gezien bij een wisseling van de wacht. Vettel verdedigde zijn positie nadat hij Leclerc even daarvoor voorbij was gegaan, maar schatte de afstand tussen zijn linker voorwiel en het rechter van Leclerc niet goed in. Het was een eerste, zware beproeving voor Binotto om de coureurs in de nasleep weer voor rede vatbaar te krijgen.

Het team was ondertussen in een kwaad daglicht komen te staan voor de uitzonderlijke grote stap die ze had gezet in de motorische ontwikkeling. GPS-data toonden opvallende pieken in de vermogensoutput op de rechte stukken, wat bij de concurrentie de vermoedens deed rijzen dat de Scuderia door de mazen van de reglementen heen dingen deed met de power unit die niet geoorloofd waren. Of het nu het verbranden van smeermiddelen betrof of het tussen de meetmomenten van de FIA-sensoren door verhogen van de brandstoftoevoer was. Het werd door de FIA nooit uitgesproken, maar de urgentie waarmee ze een reeks reglementsverduidelijkingen en inspecties uitvoerde, deden vermoedens rijzen dat de Scuderia het spel hoog gespeeld had, temeer toen ze na die verduidelijkingen plotseling veel minder competitief was en de pieken in de GPS-data als sneeuw voor de zon verdwenen.

Sebastian Vettel zou na 2019 de eerste zijn om toe te geven dat het een ondermaats jaar van zijn kant was geweest. Het was al bekend dat de Duitser niet op zijn best is als hij onder druk moet presteren, maar dit jaar werd dat nog pijnlijker duidelijk. Hij miste vertrouwen in de SF90, maar het was vooral het gebrek aan snelheid ten opzichte van Leclerc dat aan hem knaagde. Een jaar na de komst van Leclerc lijkt er definitief een houdbaarheidsdatum gezet op Vettel’s periode bij de Scuderia. Met Leclerc in de gelederen kan Ferrari het vizier vol op de toekomst richten. Vettel zal zichzelf voor 2020 opnieuw moeten uitvinden, wil hij een roemloos vertrek aan het einde van zijn contract nog afwenden.

Leclerc kwam zo stormachtig op dat het zelfs de mensen die dicht bij hem staan verbaasde. De Monegask was vanaf het eerste moment snel, schikte zich aanvankelijk nog wel schoorvoetend in een teamorder, maar begon daar daarna terecht steeds vaker en luidruchtiger vraagtekens bij te plaatsen. Hij zou er zelfs een pontificaal negeren en zou zijn vertrouwen in Vettel’s oprechtheid ook verliezen toen die hem in Singapore en Austin tot twee keer toe niet de gunsten terugbetaalde die hij hem had gedaan. Tegenover drie eclatante overwinningen stonden slechts enkele foutjes die hem al snel werden vergeven. Leclerc weet na zijn eerste seizoen bij Ferrari dat hij de toekomst met vertrouwen tegemoet kan zien. Hij heeft duidelijk gemaakt dat hij de man is waar Ferrari het beste op in kan zetten.

2019 was voor Ferrari niettemin opnieuw een verloren jaar. Het team leek 2019 veel opportunistischer te benaderen dan eerdere jaren, maar betaalde daarvoor ook direct een prijs als niet alles haar kant op viel. Ze had veel te weinig zekerheden en fallback scenario’s ingebouwd om haar ambities kracht bij te zetten. Als het mis ging – door tegenvallende rondetijden, mislukte pitstops of kruisende strategieën van haar coureurs, dan had het team geen werkend Plan B. Ze zal vooral strategisch veel scherper en flexibeler moeten worden om een tegenstander van formaat als Mercedes echt te kunnen verslaan.

 

Mercedes

Mercedes had bij aanvang van 2019 serieuze zorgen over haar competitiviteit in 2019. Er was iets grondig misgegaan in de motorontwikkeling wat maakte dat het team op dat vlak werd teruggeworpen op schema en niet met het volledige potentieel aan het seizoen kon beginnen. Die vrees leek te worden bevestigd in de wintertests, waar Ferrari de klasse van het veld bleek, maar het zou anders lopen. Ondanks die underdogpositie zou het team de wedstrijden in de beginfase van het seizoen, soms met het nodige geluk, steeds in haar voordeel weten te keren, zodanig dat ze in de eerste vier races met klinkende dubbelzeges de maximale score behaalde. Ze had haar nieuwe W10 op dat moment zodanig doorgrond en doorontwikkeld dat ze de Grands Prix ze in het vervolg als vanouds volledig op eigen kracht kon winnen en zelfs weer domineren.

De sleutel had, naast de sterke uitvoering door de coureurs, vooral in de ongekende tactische veerkracht van het team gelegen. Mercedes ‘las’ de races beter dan haar directe concurrenten en wist daarmee het tij heel vaak te keren en races vanuit schier kansloze positie toch in haar voordeel te beslissen. Lewis Hamilton hoefde daarbij in dit seizoen alleen maar in stelling te worden gebracht om het onvoorstelbare klaar te spelen. 2019 was daarmee echt de overtreffende trap van de klasse die Mercedes in de afgelopen jaren al aan de dag had gelegd. Ooit begon de succesperiode van het team geholpen door een aanzienlijk motorisch voordeel, maar inmiddels lagen die dagen al lang achter haar en is het puur op uitvoerende kwaliteit dat het team het voortouw had: de timing van de pitstops, het inzetten van twee auto’s bij haar strategie en een sterke coaching van de coureurs door de engineers, die hen door moeilijke fasen loodsten en twijfels neutraliseerde op het moment dat het er juist om ging.

Door dat alles was het al heel vroeg in 2019 een uitgemaakte zaak dat de wereldtitels opnieuw de kant van het team uit Brackley op zouden komen. Dat alles ondanks dat het team een zware slag te verwerken kreeg door de toch plotselinge dood van haar Niet-Uitvoerend Voorzitter Niki Lauda in mei. De Oostenrijker was een sleutelfiguur geweest in de vorming van het Mercedes-team zoals we het nu kennen en een bron van inspiratie en motivatie voor velen. Hij werd oprecht gemist en de overwinning in Monaco in de week na zijn overlijden was daarom uiterst emotioneel. Die overwinning zou een belangrijk moment vormen in het seizoen, want in een weekend waarin Ferrari geen schim was van zichzelf, maakte Mercedes zich definitief los van haar achtervolgers in de titelstrijd met een overwinning van grote klasse van Hamilton na een race lang te zijn opgejaagd door Max Verstappen.

Lewis Hamilton bereikte in 2019 opnieuw een hoger niveau. De Engelsman moest in 2019 dieper gaan om races te winnen, in moeilijke weekends het tij te keren en, in sommige gevallen, zijn verlies te accepteren en zich te concentreren op het gevecht van de lange adem om het kampioenschap. Hij kon daarbij een aantal opmerkelijke prestaties leveren. In Hongarije moest hij diep gaan om Max Verstappen via een strategische zet de voet dwars te zetten. Mercedes besloot tot een late bandenwissel op een moment dat Verstappen geen mogelijkheid meer had om zonder de leiding uit handen te geven datzelfde voorbeeld te volgen. Hamilton reed op de nieuwe banden het gat dicht en zou de race tegen alle verwachtingen in winnen. Eenzelfde huzarenstukje speelde hij bijna nog klaar in Italië, waar hij het Charles Leclerc lang moeilijk kon maken, de Monegask tot het uiterste opdreef, maar uiteindelijk geen kans kreeg om een inhaalactie te plaatsen. In de VS kwam hij sterk terug van een matige start van het weekend, won weliswaar niet, maar kwam van achter de beide Ferrari’s terug tot de tweede plaats. Mede door die races zou hij in Austin zijn zesde wereldtitel kunnen bijschrijven in een seizoen waarin hij opnieuw vele records op zijn naam bracht.

Valtteri Bottas begon in 2019 met een nieuw elan aan het seizoen. Getooid met baard en ogenschijnlijk beter in zijn vel kreeg hij al snel het predikaat ‘Bottas 2.0’, zeker toen hij in Australië met een messcherpe race de seizoensopener op zijn naam bracht. Bottas leek in het begin van 2019 beter te gedijen in de nieuwe Mercedes dan Lewis Hamilton. Hij won knap in Australië en Azerbaijan en stond tot Silverstone, met alleen Canada als uitzondering, steeds op het podium. Daarmee was hij in het begin van het jaar in de race om het kampioenschap en presteerde veel beter dan in het voorgaande jaar. Die sterke lijn kon hij in de tweede seizoenshelft onder de sterke opkomst van Ferrari en Red Bull niet doortrekken, maar niettemin was het een meer dan acceptabel seizoen van de Fin, die in de slotfase van het jaar zijn seizoen nog een impuls gaf met overwinningen in Japan en de Verenigde Staten.

Het feit dat beide coureurs naar verwachting presteerden, maakte ook dat Mercedes besloot om de line-up voor 2020 ongewijzigd te laten. Hamilton en Bottas presteerden in 2019 consequent en dat vormde de basis voor de uiteindelijk afgetekende zegetocht in de beide kampioenschappen.  SZ

 

Gerelateerde artikelen:

2019 F1 Review: De Teams – Deel 1
2019 F1 Review: De Teams – Deel 2

F1-Planet.com